Acteur Nasrdin Dchar ontroert en zorgt voor schaterlach in 'Dad'

04-12-2017

Plotseling staat Nasrdin Dchar in de foyer van de Koninklijke Schouwburg. Hij verkoopt pipas ofwel zonnebloempitten, net als zijn vader dat ooit in Marokko deed. Op het toneel zal hij even later, met een knipoog, vertellen dat in Den Haag niet zijn beste klanten zitten. In andere schouwburgen was zijn handel uitverkocht. Hier heeft hij nog wel wat over.
Nasrdin Dchar: een acteur die je ontroert en je laat schaterlachen. In de monoloog DAD, die vrijdag 1 december was te zien, speelt hij zichzelf en zijn vader. Hij vertelt liefdevol over de inmiddels bejaarde man die destijds als gastarbeider naar Nederland kwam. Ook zijn Indonesische vrouw, zwanger van een dochtertje, komt geregeld ter sprake. Nasrdin wil het kind een Arabische naam geven. 'Arabisch,' reageert zijn echtgenote. 'Ik kan niet eens jouw naam uitspreken.' Het publiek lacht uitbundig.

En dan ineens is daar een zinnetje dat diep raakt. Dchar praat met zijn vader over de geboorte van zijn dochtertje. Hoe heeft hij dat bij de eerste ervaren? Dan blijkt vader Dchar zíjn dochtertje pas gezien te hebben toen hij even terug was in Marokko en zij drie maanden oud was. Wat een hard en eenzaam bestaan destijds in Nederland!
In 'DAD' deelt de acteur met het publiek zijn zorgen over het groeiende verzet in Nederland tegen buitenlanders. Hij is geboren en getogen in Steenbergen, de plek die groot nieuws werd door het protest tegen de komst van een AZC. Zelf had hij daar een onbekommerde jeugd. Maar in welk land groeit zijn kind op? Nasrdin overweegt om in Marokko te gaan wonen. Zijn vader corrigeert: 'Daar waar je voor het eerst je ogen opendoet, is je vaderland.'
Met vriendin Wilma en haar (inmiddels overleden) man Hans bezocht ik in 2011 de film Rabat in Pathé Spuimarkt. Dat was op aandringen van Hans. Hij had op de radio een interview met de regisseur en producent gehoord en vond het geweldig dat zij met een klein budget de film hadden gemaakt. Omringd door jonge Marokkaanse Nederlanders genoten we die middag van de roadmovie, waarin Nasrdin een van de hoofdrollen speelde. Voor zijn vertolking kreeg hij in datzelfde jaar een Gouden Kalf en bracht hij bij de ontvangst velen tot tranen met zijn speech. Sindsdien zijn we fan. We zagen hem in 2012 in het Theater aan het Spui ook in 'Oumi', de monoloog over zijn moeder die Maria Goos had geschreven. We kijken uit naar zijn volgende productie!