Hond Jolly brengt vrolijkheid in woonzorgcentrum Ametisthorst

24-05-2018

Hondje Jolly loopt te dralen bij een tafel, waaraan een mevrouw een boterham met kaas aan het eten is. Want wie weet valt er straks wel een stukje op de grond. Helaas! Dan maar achter het balletje aan. Even later wordt ze door iemand liefdevol geaaid. Dat roept bij een andere bejaarde dame meteen herinneringen op. Zij had op Curaçao ook een hond, Tjippie genaamd. "Mijn twee zoons waren altijd met hem aan het stoeien. Tjippie kon geen kwaad doen bij die grote lummels," vertelt ze lachend.
Het is woensdag, de vaste bezoekdag van vrijwilligster Wilma Jansen en haar hond Jolly aan het woonzorgcentrum de Ametisthorst in Mariahoeve. Sinds vier jaar zijn beiden de ene week in de ochtend twee uur te gast op de derde etage, de andere week op de vierde. Hier wonen de ouderen die last hebben van geheugenverlies. Op de derde etage is dat minder dan de vierde. Er is duidelijk een band ontstaan tussen het tweetal en de bewoners. Wilma Jansen: "Ik dacht altijd dat het om de hond zou gaan, maar ik merk dat het ook leuk wordt gevonden dat ik kom."
Huisdieren hebben vaak een heilzame werking op mensen. Vanwege een fysieke en/of mentale beperking blijven veel ouderen hiervan verstoken. Het bezoek van Jolly wordt daarom in de Ametisthorst, dat valt onder de Haagse Wijk- en Woonzorg (HWW), alom gewaardeerd. De locatie is deze ochtend de huiskamer van de derde etage. Terwijl Jolly parmantig rondstapt, praat Wilma Jansen met bewoners. Zij kent inmiddels 'een beetje hun achtergrond'. "Deze mevrouw komt uit Friesland," wijst ze, "en deze uit het vroegere Nederlands-Indië. Mijn overleden man is daar ook geboren. Daar kan ik dan met haar over praten."

Ze heeft intussen ervaring in de juiste manier van benaderen. "Je moet je realiseren dat mensen dingen niet meer weten. Ik vraag bijvoorbeeld altijd: weet u nog hoe uw hond heette? en nooit: hoe heette uw hond"? Naast het plezier dat de bewoners aan Jolly beleven, wordt er op de derde etage vaak ook aan geheugentraining gedaan. "Dat is een soort Triviant, gericht op ouderen. Daarbij gaat het om bijvoorbeeld liedjes van vroeger, gebruiksvoorwerpen en spreekwoorden. Die spreekwoorden rollen er vloeiend uit. Je merkt dan dat je te maken hebt met de generatie die de ouderwetse lagere school heeft gevolgd." Wilma Jansen is goed op haar plek in de Ametisthorst. Ze geeft volop aandacht aan de bewoners, maakt een praatje en met haar grapjes zorgt ze voor vrolijkheid. "Ik denk wel dat dit vrijwilligerswerk je moet liggen," zal ze later vertellen, "En geduld hebben is ook heel belangrijk."
Een artikel over de Stichting Zorgdier, die vrijwilligers en hun huisdieren in contact brengen met veelal ouderen en/of eenzame mensen, inspireerde haar. "Ik wilde dat wel doen. Je kon bij die stichting een opleiding volgen, maar het duurde erg lang voordat je er terecht kon. Ik ben er toen zelf achteraan gegaan, heb op Google bij verzorgingshuizen gekeken en las op de website van de Ametisthorst dat ze daar een vrijwilliger met een hond zochten."

Er volgde een kennismakingsgesprek met activiteitenbegeleider en vrijwilligerscoördinator Ismay Brand, die voorstelde om een paar keer op proef te komen. Dat beviel aan beide kanten. Vervolgens werd een overeenkomst getekend en er werd Wilma Jansen om een Verklaring Omtrent Gedrag gevraagd. Jolly heeft intussen harten veroverd in de Ametisthorst, blijkt. Ismay Brand: "Iedereen kent Jolly. We zouden wel meer vrijwilligers met een hond willen binnenhalen. Het contact met een dier is toch anders dan met mensen. Het heeft alles met knuffelen te maken."
Hoe zal Jolly het zelf ervaren? Wilma Jansen: "Ze vindt al die aandacht heerlijk. Ze weet ook precies wanneer we in de buurt van de Ametisthorst komen. Zodra ik met de auto de Hofzichtlaan op rijd, raakt zij al opgewonden."